Bergamo (Italy), June 3rd, 2023 Back in familiar territory

In mijn vorige journaal rapporteerde ik reeds dat wij ons vol goede moed richting de Kroatische grens bewogen. Na het passeren hiervan werden wij verwelkomd door een erehaag van ooievaars, waarbij mijn metgezellen vooral te spreken waren over de sterk verbeterde kwaliteit van het wegdek. Niet minder dan een dag later passeerden we de grens met Slovenië, waar we zo mogelijk nog gastvrijer werden verwelkomd: binnen een paar kilometer kregen we enkele broodjes in de hand gedrukt van een voorbij fietsende dame, om even later bij de supermarkt thee aangeboden te krijgen door een quad-berijdende waldhornblazer. En die avond kregen we in het hotel bovendien de grootste kamer omdat we 'vertegenwoordigers van de nationale sport van Nederland' waren.


In my previous journal I already reported that we were moving towards the Croatian border in good spirits. After passing this very border, we were welcomed by an honorary hedge of storks, while my companions were particularly pleased with the greatly improved quality of the road surface. No less than a day later we crossed the border with Slovenia, where we were welcomed even more hospitably: within a few kilometers we received some snacks from a lady cycling past, only to be offered tea at the supermarket a little later by a quad-riding waldhorn blower. And that evening we moreover got the largest room in the hotel because we were 'representatives of the national sport of the Netherlands'.

Storks take nest building very seriously

In Croatia we saw some other type of winged creature too

This Slovenian bridge tried in vain to become invisible by assuming the color of the water

One of those instances Maarten had to admit you can't cycle up everything

Het was best even een overgang tussen het regelmatig wat post-apocalyptische Bosnië en Herzegovina enerzijds (waarvan ik u het fotografische bewijs bespaard heb) en het keurig aangeharkte Kroatië en Slovenië anderzijds. Zonder al te diep in te willen gaan op de vergelijkende dierenpsychologie, was het ook opvallend hoe de hond (de belangrijkste natuurlijke vijand van de fietsreiziger) opeens een stuk minder bijtgraag dan wel volhardend was. Verder ging het van exotisch muezzingeschal naar vertrouwd klokkengebeier en van dagenlang geen fietser te bekennen naar drommen (al dan niet elektronisch ondersteunde) fietstoeristen. In het aangename en statige Ljubljana hadden we een gemoedelijke picknick met een eveneens medisch onderlegd Nederlands fietsstel dat we al eerder in Montenegro troffen en wel (geheel volgens traditie van hun nieuwe Britse thuisland) met een net in de middle of nowhere zelf gezet kopje thee. Mijn onnavolgbare reisgenoten konden het diezelfde dag niet laten om een escape room op te zoeken (en tijdig weer te verlaten).

It was quite a transition between the regularly somewhat post-apocalyptic Bosnia and Herzegovina on the one hand (of which I have spared you the photographic evidence) and the neatly trimmed Croatia and Slovenia on the other. Without diving too deeply into comparative animal psychology, it was also striking how the dog (the most important natural enemy of the bicycle traveler) was suddenly a lot less eager to bite and persist. Furthermore, it went from exotic muezzin blare to familiar ding-dong and from no cyclists to be seen for days to throngs of (not seldom electronically supported) bicycle tourists. In the pleasant and stately Ljubljana we had a nice picnic with another medically trained Dutch bicycle couple that we met before in Montenegro while drinking (entirely in accordance with the tradition of their new British homeland) a cup of self made tea in the middle of nowhere. That same day my inimitable travel companions couldn't resist seeking out an escape room (leaving it in time as well).

I don't care much for fantasy creatures, but the dragon bridge in Ljubjana was pretty neat

Who needs roads for cars anyway?!

Sometimes it looked like we were back in Holland!

Inmiddels bevinden we ons al weer enkele dagen in het land van pasta, pizza, ijs en sta-toiletten. Céline wilde heel graag Venetië zien, maar om onbegrijpelijke redenen zijn fietsen daar verboden. Dus zochten we (geheel volgens big trip traditie) een echt eiland op waarvandaan we met een pondje ons in het toeristisch gedruis konden storten. Over de stad op het water zal ik verder kort zijn: fraai. De afgelopen 3 dagen ging het vervolgens regelmatig via echte fietsroutes (inclusief bordjes en bankjes) westwaarts om nog even van het relatief vlakke fietsen te genieten, maar de besneeuwde toppen van de Alpen lonken! Om Céline te vriend te houden heb ik een niet al te steile pas uitgezocht, maar klimmen zullen we. Overigens heb ik geen verder geweeklaag over de dubieuze meerwaarde van regenkleding hoeven aanhoren; zonder de weergoden te willen verzoeken kan ik u melden dat het (soms tegen alle weersvoorspellingen in) al dik anderhalve week prima weer is (waarbij mijn meteorologische metingen de 42 graden hebben aangetikt).


We are in the land of pasta, pizza, ice cream and squat toilets for some days now. Céline really wanted to see Venice, but for some unfathomable reason, bicycles are forbidden there. So we found a real island (completely in line with big trip tradition) from where we could plunge into the tourist bustle with a ferry. I will be brief about the city on the water: sightly. The past 3 days we went west via actual cycling routes (including signs and benches) to enjoy some relatively flat cycling, but the snowy peaks of the Alps beckon! To keep Céline a friend, I have picked a pass that shouldn't be too steep, but some serious climbing will be involved. Incidentally, I did not have to listen to any further lamentations about the dubious added value of rainwear; without wanting to attract the attention of the weather gods, I can report that (sometimes against all forecasts) the weather has been fine for a good week and a half now (with my meteorological measurements hitting 42 degrees).

Not bad for a city without bicycles

All those vineyards are a waste of grapes if you ask Céline and Maarten

Sentzich (France), June 12th, 2023 While my companions gently snore

Natuurlijk hoosde het de ochtend na mijn vorige berichtje: met de weergoden dient men ook niet te spotten! Maar een late check-out was dankzij Maarten's charmes snel geregeld, en zo gingen we wat later dan gepland, maar met verder heerlijk weer alsnog richting het Como meer. Nou zijn Céline en Maarten ook weer niet van suikergoed, en dat wilden ze de volgende dag bewijzen door de Alpen over te steken en wel zonder zich te laten weerhouden door meteorologische fenomenen. Er viel weer een enorme bak regen, maar gelukkig louter gedurende de nacht. Er moesten wat dat betreft alleen wat plassen overwonnen worden. Maar de ruim 2000 hoogtemeters in 30 km waren er niet minder intimiderend door, waarbij enige anticipatieangst ons drietal deze nacht parten speelde. Het werd desalniettemin een heroïsche dag, waarbij ik met toenemende opwinding de 53 haarspeldbochten aftelde. Tijdens de laatste kilometers brak het wolkendek open en konden we de besneeuwde toppen om ons heen bewonderen. De euforie op de top kunt u zich ongetwijfeld voorstellen, en zo niet dan hoop ik dat onderstaande fotografische ondersteuning alsnog een handje helpt.


Of course it poured the morning after my previous message: the weather gods should not be trifled with! But a late check-out was quickly arranged thanks to Maarten's charms, and so we went a little later than planned, but with otherwise wonderful weather, towards Lake Como. At the same time, Céline and Maarten aren't made of sugar either! They wanted to prove this fact the next day by crossing the Alps, without being stopped by meteorological phenomena whatsoever. Another huge bucket of rain fell, but fortunately only during the night. As a consequence, only some puddles had to be overcome. But the more than 2000 vertical meters in 30 km were no less intimidating, with some anticipation anxiety playing tricks on the three of us that very night. It turned out to become a heroic day, as I counted down the 53 hairpin bends with increasing excitement. During the last kilometers the cloud cover broke open and we could admire the snowy peaks around us. You can undoubtedly imagine the euphoria at the top, and if not, I hope that the photographic support below might lend a hand.

This is Lake Como about to get some more water

The misty start of Climbing Day

They were quite proud I can tell you!

Only after about 10 kilometers of glorious asphalt we could confirm that there were other people in Switzerland

Céline is actually starting to like downhills

En toen waren we dus in Zwitserland. Ik zou dagenlange lofdichten kunnen proclameren over de kwaliteit van het plaatselijke wegdek. Céline en Maarten zijn tot mijn genoegen en reiscomfort verstokte asfaltfietsers, maar zij konden zelfs de onverharde paden zeer waarderen. De kilometers vlogen om mijn oren, waarbij mijn nauwkeurig afgemeten dagafstanden structureel werden overtroffen en ik maar wat rustdagen uitvaardigen om niet 2 weken te vroeg Nederland binnen te rollen. Na nog een bliksembezoekje aan Liechtenstein, bevonden we ons voor ik het wist tussen de wijngaarden en vakwerkhuisjes van de Elzas.


And then we were in Switzerland. I could spend days praising the quality of the local road surface. To my pleasure and comfort, Céline and Maarten are avid asphalt cyclists, but even they appreciated the gravel sections. The kilometers flew around my ears, structurally exceeding my carefully planned itenerary. I could only issue some rest days so as not to roll into the Netherlands 2 weeks too early. After a quick visit to Liechtenstein, before I knew it we found ourselves among the vineyards and half-timbered houses of Alsace.

So smooth it's almost scary

Cool houses in Switzerland!

There are quite a few vineyards in France I noticed

Over sportieve uitdagingen gesproken: vandaag hadden mijn inmiddels redelijk fitte reisgenoten het snode plan opgevat om weer eens dik 200 km te fietsen. Destijds in Vietnam lukte dat door dreigend noodweer, dit keer was deze extrinsieke motivatie geheel afwezig. Het scheelde wel dat de verleiding van terrasjes, ijssalons en pittoreske cafeetjes geen roet in het eten strooide: gedurende 130 km was er nergens wat te krijgen. De rustieke route ging door slapende stadjes en dromerige dorpjes, waarbij ik wellicht daardoor 2 hertjes en een vosje kon spotten. Ook mochten we genieten van knetterasfalt; de Fransen verzinnen steeds iets nieuws om de verwende fietsreiziger een interessante dag te bezorgen. Enigszins uitgedroogd en met eerstegraads brandwonden in niet nader te specificeren regionen kregen mijn metgezellen het nog bijna aan de stok met onze beoogde gastvrouw die warempel geen fietsen onder haar dak duldde (waarbij Maarten's charmes dit keer rijkelijk tekortschoten). Mijn metgezellen liggen ondertussen aandoenlijk te ronken, waarbij ik deze late uren gebruik om nog enkele fotogenieke etappes uit te stippelen.


Speaking of challenges: today my now reasonably fit travel companions had conceived the nefarious plan to cycle more than 200 km again. Back in Vietnam this succeeded only because of imminent heavy weather, but this time this extrinsic motivation was completely absent. It did help that the temptation of terraces, ice cream parlors and picturesque cafes didn't get in the way: for no less than 130 km there was nothing to get anywhere. The rustic route went through sleeping towns and dreamy villages, which might be the reason I was allowed to spot 2 deer and a fox. We were also allowed to enjoy crackling tarmac; the French always come up with something new to give the spoiled cyclist an interesting day. Slightly dehydrated and with first-degree burns in unspecified regions, my companions almost got into a fight with our intended hostess, who wouldn't tolerate bicycles under her roof (Maarten's charms falling far short this time). My companions meanwhile are snoring endearingly, while I use these late hours to compose some final photogenic stages.

Storks are my new favorite animal

A big trip record about to be smashed...

Deventer (The Netherlands), June 23rd, 2023 Home sweet home

Na onze avonturen in de Balkan en de heroïsche ontberingen waarover ik de vorige keer gloedvol berichtte, moet ik de veeleisende lezer waarschuwen dat de resterende reisdagen wat minder noemenswaardig waren, maar daarmee niet minder aangenaam! Fietsend langs Luxemburgse kasteelruïnes en over ruim 100 km voormalig treintraject (inclusief treintunneltje) genoten we van heerlijk weer en dito eten. Céline was vooral in haar nopjes met het weer beschikbaar komen van haar favoriete ice tea met prik (ieder z'n ding tenslotte).

After our adventures in the Balkans and the heroic hardships I reported glowingly last time, I must warn the discerning reader that the remaining days of travel were somewhat less noteworthy, but none the less enjoyable! Cycling along Luxembourg castle ruins and over more than 100 km of former train track (including a train tunnel) we enjoyed wonderful weather and ditto food. Céline was especially pleased with the availability of her favorite ice tea with bubbles (to each his own, after all).

I sometimes had to admit the roads I picked weren't quite there anymore

This castle had escaped ruination and was enjoying some fancy spotlighting too

Maintenance, because as he likes to say: 'if you're kind to your bike, your bike will be kind to you'

The Last Tunnel

Daarna volgden nog wat Belgische jaagpaden (inclusief Belgisch stuiterasfalt) en voor we het wisten reden we de grens met Nederland over (uiteindelijk een stuk of 5 keer in totaal zelfs). Om de cirkel rond te maken gingen de eerste kilometers in Nederland vergezeld van lichte neerslag, maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. We werden met warme gevoelens overspoeld bij het zien van de eerste molen (en bij het nuttigen van de eerste boterham met hagelslag). Er moesten vervolgens hoognodig wat nichtjes en neefjes geknuffeld worden, door Céline en Maarten dan, ik zelf wordt helaas maar al te vaak aangezien voor een trekpop of stuiterbal door de betreffende leeftijdscategorie.

Then followed some Belgian towpaths (including Belgian bouncy asphalt) and before we knew it we crossed the border with the Netherlands (about 5 times in total even). To complete the circle, the first kilometers in the Netherlands were accompanied by light precipitation, but noting to whine about. We were overwhelmed with warm feelings when we saw the first windmill (and when we ate the first sandwich with chocolate sprinkles). Then some nieces and nephews urgently needed to be cuddled, by Céline and Maarten mind you, I myself am unfortunately all too often mistaken for a pull doll or bouncing ball by this specific age group.

Céline sometimes had to show of her incredible fitness

First BIG TRIP puncture in 18.000 km!

Back in The Netherlands!

En na dik 7 weken, een kleine 4000 km, 15 landen, 7 pontjes, 3 flesjes zonnebrand en 4 remblokjes arriveerden wij vandaag weer in het mooie Deventer. Ons vertrek lijkt een eeuwigheid geleden, maar tegelijk is de tijd voorbij gevlogen en lijkt het nog maar gisteren dat ik mijn tuintje vaarwel zei. Het betreffende tuintje is overigens ontploft (in spreekwoordelijke zin!) dus hier zal ik de komende dagen mijn handen aan vol hebben. Mijn metgezellen fantaseren ondertussen al over een terugkeer naar met name Kroatië en Slovenië, waar nog heel wat kilometers aan fietsavontuur lonken. Mocht dit te zijner tijd iets om het lijf krijgen en de noemer BIG TRIP waardig zijn, dan zult u ongetwijfeld weer van mij horen. Het was mij wederom een eer en genoegen uw berichtgever te mogen zijn. Dat u altijd de wind in uw rug mag voelen en de kleine dingen in uw leven mag eren. Tabee!

And after 7 weeks, close to 4000 km, 15 countries, 7 ferries, 3 bottles of sunscreen and 4 brake pads, we arrived in beautiful Deventer today. Our departure seems like an eternity ago, but at the same time time has flown by and it seems like only yesterday that I said goodbye to my garden. The garden in question has exploded (in a proverbial sense!) so I will have my hands full with this in the coming days. My companions are already fantasizing about a return to Croatia and Slovenia in particular, where many kilometers of cycling adventure still beckon. Should this materialize in due course and be worthy of the label BIG TRIP, you will undoubtedly hear from me again. It was once again an honor and pleasure for me to be your correspondent. May you always feel the wind in your back and value the small things in your life. Cheerio!

A passing German cyclist was so impertinent to remark: 'I notice a slight difference in weight distribution'

Some smooth, flat and sunny final kilometers!

Deventer in sight!!

THE END (for now at least...)

Vlorë (Albania), May 6th, 2023 Silhouettes

Hoewel we ongetwijfeld wat ecologisch karma hebben verdiend, was de heenreis naar Griekenland niet bepaald een fluitje van een cent. Zo kukelde er een licht geblesseerde en daarom op zijn koffer zittende hematoloog pardoes op onze fietsen, wat de betreffende hematoloog gelukkig meer schade berokkende dan onze fietsen (maar eerst Maarten een halve hartverzakking gaf en in zijn wellicht wat overbezorgde fantasie al beelden opriep van technische mankementen die in een straal van 1500 km niet gerepareerd zouden kunnen worden). En toen volgde er nog een overtocht per boot van maar liefst 16 uur. Hierbij waren mijn gewaardeerde metgezellen voor het gemak even vergeten dat zij niet bepaald over zeebenen beschikken. Na een rustige nacht en een smakelijk ontbijt veranderde de rustige zee in (u raad het al) een iets minder rustige zee. Ik zal u de details besparen, maar enig synchroon spugen mocht niet ontbreken.


While we've no doubt earned some ecological karma, getting to Greece wasn't exactly a piece of cake. For example, a slightly injured hematologist who was sitting on his suitcase crashed right onto our bicycles, which fortunately caused more damage to the hematologist in question than our bicycles (but first gave Maarten half a heart attack and, in his perhaps somewhat over-anxious fantasy, already conjured up images of technical defects which could not be repaired within a radius of 1500 km). And then there was a ferry ride of no less than 16 hours. My esteemed companions conveniently forgot that they don't exactly have sea legs. After a restful night and a tasty breakfast, the calm sea changed into (you guessed it) a slightly less calm sea. I'll spare you the details, but some synchronous puking was involved.

Amidst all the puking we did manage to enjoy the view

Solid ground again!! (my companions probably think that ship runs on olive oil)

De weergoden gunden ons enige tijd voor acclimatisatie, dus begonnen wij onze epische tocht met lichte neerslag. Via rustige wegen langs sinaasappelbomen en heel veel bloemen kwamen wij, nu en dan een geit of paard ontwijkend, al snel bij grens met Albanië. De traditionele klederdracht omvat onder meer een puntig hoofddeksel, dus ik voelde me gelijk thuis. Céline en Maarten mochten vervolgens stevig aan de bak: in de afgelopen 2 dagen werden maar liefst 2500 hoogtemeters overwonnen, wat best veel schijnt te zijn! Vandaag stond een heuse berg op het programma en waren wij om niet al te veel weg te schroeien al om 7.00 uur onderweg. Om voldoende energie binnen te krijgen gooit dit onnavolgbare tweetal ondertussen alle hoogdravende plantaardige dieetvoorschriften overboord en werd hier gisteren gedineerd met chips en chocoladerepen. Op naar Tirana!


The weather gods gave us some time for acclimatization, so we started our epic journey with some light rain. Via quiet roads past orange trees and lots of flowers, we soon arrived at the border with Albania, circumnavigating a goat or horse every now and then. The traditional dresscode includes pointed headwear, so I immediately felt at home. Céline and Maarten then had to get to work: no less than 2500 altimeters were conquered in the past 2 days, which is supposed to be quite a lot! Today a real mountain was on the program and we were already on our way at 07:00 to avoid getting too scorched. In order to get enough energy, this inimitable duo meanwhile throws all high-flown plant-based dietary requirements overboard and yesterday dined with chips and chocolate bars. Onwards to Tirana!

While they were more or less enjoying the rain I was reading up on Balkan bird life in Maarten's left rear pannier

All sorts of stuff just looks a lot better when it's not raining

Céline found a bit of shade on the long way up today

Hardest part is over! (or so my geographic maps seem to suggest)

Ulotina (Montenegro), May 14th, 2023 Holding on to my hat

Langs roestige ja-knikkers, loslopend vee en af en toe een minibunkertje vervolgden we onze weg naar de Albanese hoofdstad. We kruisten een landingsbaan waar nog een paar versleten gevechtsvliegtuigen stonden die desalniettemin streng werden bewaakt door een plichtsgetrouwe soldaat (die ons helaas vriendelijk verzocht geen foto's te maken). Onderweg logeerden we op de zolder van een heus kasteeltje. Dit was blijkbaar zodanig aangenaam, dat de e-reader van Céline de volgende ochtend besloot zich onder het kussen te verstoppen wat wij natuurlijk pas ontdekten op het volgende overnachtingsadres. U moet weten: als Céline niet kan lezen, dan verliest voor haar het leven elke glans. Om deze glans weer in ere te herstellen was enig logistiek gepuzzel nodig, maar weer een dag later werd het gekoesterde object gratis en voor niets in de hoofdstad afgeleverd (na een reis van slechts 2 uur, waar wij dus 2 dagen over deden: echt in vorm zijn mijn reisgenoten nog niet).


Past rusty pumpjacks, stray cattle and the occasional mini-bunker we continued our way to the Albanian capital. We crossed an airstrip with a few well-worn fighter planes, which were nevertheless closely guarded by a dutiful soldier (who, unfortunately, kindly asked us not to take any photos). On the way we stayed in the cosy attic of a little stronghold. This was apparently so pleasant that Céline's e-reader decided to hide under the pillow the next morning, which of course we only discovered at the next overnight address. You should know: if Céline can't read, life loses all luster. Some logistical puzzling was required to restore this luster, but a day later the cherished object was delivered to the capital free of charge (after a journey of only 2 hours, which took us 2 days: my travel companions are still somewhat lacking in shape).

This is Berat where the forgotten e-reader incident took place

Albanian women are pretty amazing, if only for their knitting skills

When Céline and Maarten ask very nicely I might yield to make a corny picture like this

Na wat touristische en culinaire uitspattingen in Tirana, arriveerden we in Shkodër wat ook wel de fietshoofdstad van de Balkan wordt genoemd. Helaas deed ook hier zich het weinig fietsvriendelijke doch alomtegenwoordige fenomeen voor van de verkeersdrempel. En wel het soort waarvoor remmen tot een vrijwel volledige stop nodig is, omdat ik anders telkens mijn mutsje zou verliezen. Volgens Maarten verschaft dit dan wel weer een uitmuntende intervaltraining. Behalve veel drempels kent Albanië overigens ook buitensporig veel Mercedessen, zonder tel je eigenlijk niet mee blijkbaar. Zelf ben ik niet zo merkvast en overigens ook niet zo rijgeschikt.


After some touristic and culinary splurging in Tirana, we arrived in Shkodër, which happens to be known as the cycling capital of the Balkans. Unfortunately, here too the not very bicycle-friendly yet plentiful phenomenon of the speed bump is quite rampant. And then the specific type that requires braking to an almost complete stop in order for me not to lose my hat every time. According to Maarten, this provides excellent interval training however. In addition to the many speed bumps, Albania also has an excessive number of Mercedes, without which you don't really matter apparently. I myself don't care much for brands, or for driving for that matter.

If you like poppy flowers you should try Albania

Doesn't get any bicycle friendlier than this

Zoals de cartografisch geïnteresseerde lezer wellicht al was opgevallen, hebben we de afgelopen dagen niet bepaald een rechte lijn aangehouden en maar liefst 3 grensovergangen in 3 dagen getrotseerd. Dit had vooral te maken met mijn behoefte om weer eens wat vogels op de gevoelige plaat vast te leggen, hoewel de benodigde hoogtemeters om bij het vogelreservaat te komen mij niet geheel in dank werden afgenomen door mijn verder zeer coulante metgezellen. En om vandaag (opnieuw) in Montenegro te belanden, hadden we in de eerste 20 kilometer al 1000 hoogtemeters te pakken. We hopen van harte dat de wegenbouwers hier iets minder sadistisch zijn dan in Albanië: ook vandaag zat er weer een stukje van 18% (en enig gevloek) tussen. Ook duimen we dat de geplande route sneeuwvrij is: we bevinden ons nu al tussen witte toppen. Ben ik even blij met mijn gebreide handschoentjes!


As the cartographically interested reader may have noticed, we have not exactly followed a straight line in recent days and defied no less than 3 border crossings in 3 days. This was mainly due to my need to capture some birds on camera again, although the altutude meters required to get to the bird sanctuary were not entirely appreciated by my otherwise very accommodating companions. And to make it (again) into Montenegro today, we climbed 1000 meters in the first 20 kilometers alone. We sincerely hope that the road builders here are a little less sadistic than in Albania: today there was a stretch of 18% again (not without some cursing). We also keep our fingers crossed that the planned route is free of snow: we are already between white peaks. My knitted gloves will surely come in handy!

Lake Shkodër: visited by birds and travelling gnomes alike

This is a little bit more zoomed in

Hanging around in hair pins is the new hype amongst cows these days

Prijedor (Bosnia and Hercegovina), May 23rd, 2023 What mankind's greatest minds really should be working on

Mijn lichte vrees bleek helaas gegrond: de illustere Sedlo pas bleek nog dicht door sneeuwval. Dit zou een omweg via het zuiden van maar liefst 94 bepaald niet vlakke kilometers betekenen. Op mijn kaart zag ik echter een veel directer alternatief via het noorden. De dame van de lokale VVV maakte echter met op- en neergaande handbewegingen, hoofdschudden en moeilijke blikken duidelijk dat dit wellicht niet zo'n goed idee was. Céline was zo vindingrijk om Maarten via Strava (een nogal streberig online gebeuren naar ik begrijp) te laten checken of er recent iemand deze weg per fiets had bedwongen, en dat bleek inderdaad het geval! Lang verhaal kort: via een uitdagende, ongelofelijk mooie, uitgestorven en vooral sneeuwvrije weg vervolgden wij onze weg.

Unfortunately, my slight fear turned out to be well-founded: the illustrious Sedlo pass was closed due to snowfall. This would mean a detour via the south of no less than 94 kilometers that wouldn't be exactly flat. On my map however, I saw a much more direct alternative via the north. The lady from the local tourist office convinced us with up and down hand movements, head shaking and difficult looks that this might not be such a good idea. Céline was so resourceful to get Maarten to check on Strava (a rather strenuous online affair if I understand correctly) if anyone had recently conquered this road, and that turned out to be the case! Long story short: we continued our way via a challenging, incredibly beautiful, deserted and most of all snow-free road.

My hands nearly froze off taking this picture

Quite a few sheep were needed to look after this fellow

We so far evaded horses, cows, sheep, goats, pigs, cats, dogs, chickens, humans and even some pretty interesting smaller creatures on the Balkan roads

Behalve met sneeuwval heeft de fietsreiziger ook geregeld met andere elementen te maken. Mijn ras heeft sinds het knapzakje weinig opzienbarends gepresteerd, maar het blijft mij toch verbazen dat er mensen op de maan hebben gelopen, maar fatsoenlijke regenkleding produceren: ho maar! Na een uurtje regen is er al geen onderscheid meer te maken tussen transpiratie en precipitatie en blijft er zeker tijdens het klimwerk geen vezel droog. Zelf heb ik natuurlijk niks te klagen: op de waterdichtheid van de fietstassen is gelukkig weinig aan te merken. Overigens is regenkleding ook geen overbodige luxe in de vele tunnels die deze regio rijk is: het regent hier soms harder binnen dan buiten! Het zijn ware mergelgrotten, die (en dit is geen grap) ook wel eens een haarspeldbocht bevatten en slechts bij uitzondering verlicht zijn. Na al deze ontberingen snapt u dat een wat langer intermezzo van maar liefst 2 rustdagen (het moet niet gekker worden) werd ingelast in de Bosnische hoofdstad.


In addition to snowfall, the bicycle traveler also regularly has to deal with other elements. My race hasn't achieved anything remarkable since the knapsack, but it still amazes me that people have walked on the moon, but producing decent rainwear: forget it! After an hour of rain, it is already impossible to distinguish between transpiration and precipitation and especially during the climbing work not a single fiber remains dry. Of course I have nothing to complain about: there is little to criticize about the watertightness of the panniers. Incidentally, rainwear is also not a superfluous luxury in the many tunnels in this region: it sometimes rains harder inside than outside! They are true marl caves, which (and this is no joke) sometimes contain a hairpin bend and are only seldom lit. After all these hardships you will understand that a somewhat longer intermezzo of no less than 2 rest days (it shouldn't get any crazier) was implemented in the Bosnian capital.

Like I said, lots of creatures on the road

If you look closely you'll see one of the many tunnels we passed

We could dissuede Maarten from cycling down this old bobsleigh track (but only barely)

My companions urged me to include some architectural photograpy from Sarajevo

Vervolgens ging het vol goede moed, en met gelukkig overwegend droog weer, verder richting de Kroatische grens. We passeerden spiegelgladde meertjes, groene hoogvlaktes en snelstromende turquoise rivieren. De wegen in dit land komen regelmatig wat liefde tekort, dus we hebben niet voor niets zadelcrème meegenomen! Een paar dagen geleden kwamen we redelijk gevloerd aan op een mooie plek op een soort schiereiland in een meer, die helaas niet overliep van de eetgelegenheden. Nog voordat ze de vraag naar de locatie van een nog enigszins nabijgelegen restaurant had afgemaakt, kreeg Céline al de autosleutels van de eigenaar van het pension in haar handen gedrukt. Dit was een aanbod dat we eenvoudigweg niet konden afslaan natuurlijk.

We then continued in good spirits, and with fortunately mostly dry weather, towards the Croatian border. We passed mirror-smooth lakes, green plateaus and fast-flowing turquoise rivers. The roads in this country regularly lack some love, so we brought saddle cream for a reason! A few days ago we arrived fairly wasknackered at a beautiful spot on a kind of peninsula in a lake, which unfortunately was not overflowing with eateries. Even before she had finished asking for the location of a stille somewhat nearby restaurant, Céline already got the car keys from the owner of the guest house. This was an offer we simply couldn't refuse.

I guess all ecologic principles are overboard now

I had to use all my master navigation skills to find some flat streches

In the random town we are staying right now we saw some cool murals!